Het is een tijd geleden dat we hier iets publiceerden. Betekent dit dat het weer regelmatiger gaat gebeuren? Wie weet. Onregelmatig nog wat.. vast wel.

Voor nu hebben we in ieder geval de nieuwe single van Dekad. Een act op het Franse Boredom Product label die we al vaker bespraken. Over het algemeen lovend. Zoals vrijwel alle acts op dit label betreft het een kruising tussen synthpop en lichte electro. Het is de eerste single van het nieuwe album Monophonic dat net uit is.

In een kleine 20 minuten komen de vier tracks voorbij. Twee mixes van het titelnummer, een remix van “Don’t try” door labelgenoot Neutral Lies en een exclusief nummer “ordinary love”.

Het titelnummer is eigenlijk niet zo heel indrukwekkend in de remixes op deze single. “Wel aardig” is het gevoel dat ik er bij krijg. De originele versie, waarvan de video onderaan dit blog staat, is veel sterker Buddha in Trouble heeft als afsluiter er een nog rustigere versie van gemaakt, die wel wat heeft. De openende “alternative mix” haalt de donkere spanning een beetje uit het nummer helaas. Wat mij betreft zijn het bij deze single toch vooral de andere twee nummers die het leuk maken.

Neutral Lies levert met hun remix van “Don’t Try” een lekker stevig synthpop stuk af. Een nummer dat gewoon lekker in het gehoor ligt. Dit alles na een kort intro dat doet verwachten dat je meer stevige electro in zou gaan.

Ordinary Love is een nummer dat weinig bijzonders heeft zou je denken, maar toch aanstekelijk werkt en blijft hangen. Iets wat van het titelnummer niet gezegd kan worden.

Als we naar het totaal kijken kan ik niet zeggen dat ik wild word van deze single. Het is degelijk, maar springt er te weinig uit.

Het is een tijd geleden dat we hier iets publiceerden. Betekent dit dat het weer regelmatiger gaat gebeuren? Wie weet. Onregelmatig nog wat.. vast wel.

Voor nu hebben we in ieder geval de nieuwe single van Dekad. Een act op het Franse Boredom Product label die we al vaker bespraken. Over het algemeen lovend. Zoals vrijwel alle acts op dit label betreft het een kruising tussen synthpop en lichte electro. Het is de eerste single van het nieuwe album Monophonic dat net uit is.

In een kleine 20 minuten komen de vier tracks voorbij. Twee mixes van het titelnummer, een remix van “Don’t try” door labelgenoot Neutral Lies en een exclusief nummer “ordinary love”.

Het titelnummer is eigenlijk niet zo heel indrukwekkend in de remixes op deze single. “Wel aardig” is het gevoel dat ik er bij krijg. De originele versie, waarvan de video onderaan dit blog staat, is veel sterker Buddha in Trouble heeft als afsluiter er een nog rustigere versie van gemaakt, die wel wat heeft. De openende “alternative mix” haalt de donkere spanning een beetje uit het nummer helaas. Wat mij betreft zijn het bij deze single toch vooral de andere twee nummers die het leuk maken.

Neutral Lies levert met hun remix van “Don’t Try” een lekker stevig synthpop stuk af. Een nummer dat gewoon lekker in het gehoor ligt. Dit alles na een kort intro dat doet verwachten dat je meer stevige electro in zou gaan.

Ordinary Love is een nummer dat weinig bijzonders heeft zou je denken, maar toch aanstekelijk werkt en blijft hangen. Iets wat van het titelnummer niet gezegd kan worden.

Als we naar het totaal kijken kan ik niet zeggen dat ik wild word van deze single. Het is degelijk, maar springt er te weinig uit.

Het Zweedse Lake Of Tears begon ooit als een doom metal formatie ergens in 1993, maar heeft zich over een zevental albums ontiwkkelt tot een stevig rockende, doch melancholische groep met een licht psychedelisch randje. Grappig genoeg leerde ik de band waarderen met hun album Forever Autumn, wat een rustigere fase markeerde in hun discografie. De band viel hierna zelfs enige tijd uit elkaar, maar het bloed kroop waar het niet gaan kon, en frontman Daniel Brennare bracht de band toch weer terug bij elkaar. Hun laatste album Moons And Mushrooms zag een terugkeer naar een stevig en vol rock / metal geluid. Vier jaren verstreken, en nu trakteren de heren ons op hun achtste album Illwill, en het is het hardste tot nu toe.

Het moet gezegd worden, ik had even een "what the…" moment toen bij opener Floating In Darkness de blastbeats mijn boxen uit kwamen blazen. Heb ik zojuist echt Lake Of Tears opgezet? Uit het vaatje "snoeihard" wordt alleen bij afsluiter Midnight Madness weer getapt. Het tussenliggende album is onversneden Lake Of Tears. Er komt melancholisch getinte liedjes voorbij, Illwill en vooral House Of The Setting Sun, trash metal-achtige uitspattingen, compleet met gitaarsolo's, zoals Parasites, of het typische licht psychedelische geluid van Behind The Green Door wat niet zou hebben misstaan op hun album A Crimson Cosmos. Maar vergis je niet, in vergelijking met Moons And Mushrooms is het album absoluut kouder, harder, en aggressiever. En opnieuw zijn de nummers zó catchy! Niks fillers, je krijgt tien solide nummers waar de damp vanaf slaat. Nu ben ik geen geluidstechnicus, maar voor mijn gevoel komt alle instrumentatie (inclusief de basgitaar), goed naar voren in de mix. Het resulteert in een heerlijk vol geluid waar niet stil bij te zitten is. Ook Daniel Brennare's stemgeluid blijft een lust voor het oor, en hij laat zich van vele kanten horen; z'n typische licht nasale grauw, clean zang, en een wat meer diepe, holle stijl die gelukkig het overdreven dramatische weet te vermijden.

Voor wie Lake Of Tears al kende, dit album kun je gewoon weer blind aanschaffen. Illwill toont een band die, zelfs na 18 jaar, nog steeds bijzonder goed in zijn vel zit, en dat laat horen ook. Vanaf 29 april zal het album verkrijgbaar zijn via AFM Records. De digipak editie zal overigens drie bonustracks hebben, live uitvoeringen (toevallig van een optreden in Helsinki) van nummers die bijna hun hele bestaansperiode omvatten.

- songsoverruins

De Russische dark ambient artiest Kirill Platonkin is hier al twee keer eerder besproken. Na twee albums op Dark Winter, zijn er ditmaal kort achter elkaar twee albums verschenen op het nieuwe netlabel Tukuringra. Kirill licht toe dat hij zich voor dit album vooral heeft laten inspireren door ecologische problemen veroorzaakt door menselijk handelen.

Inclinations borduurt qua geluid rustig verder op eerdere albums. Voor mijn gevoel klonk dit album een stuk lichter en etherischer, maar even vergelijkend luisteren met bijvoorbeld "Repose" leert dat dat maar schijn is. Wederom schotelt Kirill ons rustige drones en dark ambient voor, waarbij opener "Inclinations", en "Star Flute" meer in de hoek van etherische drones zitten. "Black Snow" trekt echter de gitaardrones uit de kast en rommelt een stuk donkerder uit de luidsprekers. Het duurde even voordat album echt wat los maakte bij me.

Waar vorige albums meer en kortere nummers bevatten, en ook nu en dan met gevonden geluiden in de weer gingen, wordt hier gekozen voor een minmimalistischere aanpak. Drie lange drone composities, variërend van zes tot meer dan twintig minuten. Dat blijft een lastig genre, en wat je er als luisteraar uithaalt, is vooral wat je meebrengt. Hamvraag is natuurlijk: kan Kirill hier de spanningsboog vasthouden, of verslapt de aandacht van de luisteraar al snel? Ik kom zelf ergens in het midden uit, de eerste twintig minuten, met het lichtere geluid van "Inclinations" en "Star Flute" zijn geslaagd, maar ik merk dat "Black Snow" mij net iets te eentonig doordreunt en vrij vlot mijn aandacht verliest. Waar "Our Eternal Alarm" het gevoel gaf door de inktzwarte oneindigheid te zweven, mist "Black Snow", alhoewel duister, net dat grootse, dat epische, dat spacey. En laat dit nu net het langste nummer zijn. Gezien de inspiratie voor "Black Snow", de deprimerende zwarte slush die ontstond toen het lokaale gemeentebestuur in zijn woonplaats de winterse gladheid bestreed met as, is het meer aardse geluid niet geheel vreemd.

Misschien niet het sterkste album tot nu toe, maar een gedegen voortzetting van Kirill Platonkin's geluid tot zover.

- songsoverruins

Over Kirill Platonkin deed ik vorig jaar augustus al een boekje open, en toen was ik erg onder de indruk van deze Russische artiest. Ondertussen is wat meer informatie naar boven komen drijven in de vorm van een website en blijkt dat er al zeven albums zijn, allen op .net labels. Het meeste recente album, "Repose", werd wederom op Dark Winter uitgebracht.

"Repose" zit qua geluid niet ver af van zijn vorige album op Dark Winter. Opnieuw dark ambient, en met 12 nummers en meer dan 70 minuten muziek, zelfs een hele hoop dark ambient. Interessant is de veldopnames die op subtiele wijze in verschillende nummers verweven zitten; ze slagen erin de nummers een zekere diepte te geven, en werken soms bijzonder spookachtig, bijvoorbeeld in "In The Corner Of My Memory", of "Railway Dreamings". Het geluid varieert van vrij etherisch en hypnotisch (vooral opener "Sergius Of Radonezh"), tot luidruchtig en duister ("The Rise Of Polaris", of "On The Iron Path"). Vernieuwend is het misschien niet, maar de uitvoering is opnieuw geslaagd en maakt dit tot een erg geschikte plaat voor de nachtelijke uurtjes. Aanrader.

- songsoverruins

Lexincrypt is het eenmansproject van ene Justin Cameron. Na twee albums werd Lexincrypt in 2005 in de ijskast gezet, om daar vijf jaar later weer uit te kruipen toen het album "Of Unsound Mind" op het stamplabel Crunch Pod werd uitgebracht. Vorige maand werd hier ook de EP "Scar Tissue" uitgebracht wat een tiental remixes bevat van nummers op "Of Unsound Mind" door een verscheidenheid aan artiesten die graag harde en beukende electro en industrial mogen maken. Opnieuw is dit zo'n EP tussen aanhalingstekens, aangezien het met 50 minuten bijna net zo lang duurt als het originele album.

Ik wankel altijd op twee gedachten bij dit soort remix platen. Afhankelijk van de deelnemende artiesten kan het erg leuk uitpakken, maar zit ik echt te wachten op zes interpretaties van het nummer "Scar Tissue", zeker als dat nummer van die heerlijke hysterische filmsamples bevat die dus elke remix terugkomen? Van het rijtje artiesten ben ik zelf alleen bekend met C/A/T, maar dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over de bekendheid van de artiesten denk ik. De verschillende interpretaties variëren behoorlijk; Sinsect's versie van "Misanthropic Me", of Hodr's interpretatie van "Scar Tissue" bevallen me, maar Exeter trekt datzelfde nummer echt door de mangel, en niet op een goede manier. Verder zijn er remixes van Xiescive en Filament 38, die allebei ook bijdragen hebben geleverd aan "Of Unsound Mind".

Wat wel opvalt is dat "Of Unsound Mind" als album een veel minder agressief geluid laat horen dan Lexincrypt's eerdere werken; als we Justin's bio'tje op zijn website mogen geloven, is de balans is door verschillende ingrijpende gebeurtenissen volledig naar depressief doorgeslagen. Echter, men heeft de meest upbeat en agressieve nummers geselecteerd ("Scar Tissue" (6x), "Misanthropic Me" (3x) en "Unfaithful" (1x)) en de agressie vaak nog wat verder opgeschroefd, zeker bij de remix van "Unfaithful". Als introductie tot "Of Unsound Mind" is dit album dus niet echt geschikt, misschien eerder leuk voor fans van één van de tien remix-artiesten? Ik denk dat ik toch voor het eigenlijke album ga en deze volle EP weer in de kast terugzet.

- songsoverruins

De Nederlandse artiest Bulkrate nam eind oktober 2010 contact met ons op dat hij zojuist een nieuw mini-album op het label Zhark International had uitgebracht. Eerder werd Bulkrate al besproken naar aanleiding van het album "Convocation" en, met enige vertraging, heb ik ook deze plaat nu eens goed beluisterd.

Waar "Convocation" toch tegen dark ambient aanleunde, laat Bulkrate hier een ander geluid horen. "Gloom" stampt in nog geen 25 minuten door zes nummers heen in een orgie van rauwe, ruizige breakbeats. Een naam die bij me opkwam, ook door het veelvuldig gebruik van gesproken samples uit films en dergelijke, was Melek-Tha. Maar waar Melek-Tha een idee vaak tot vervelends toe herhaalt (en dat eigenlijk al een omvangrijke discografie lang doet), houdt Bulkrate de nummers op een aangenamere lengte. Naar mijn smaak zit er niet verschrikkelijk veel variatie in de nummers en het geluid. Echter, door de korte lengte van dit album voorkomt Bulkrate dat hij zich in zijn eigen voet schiet: het album is te kort om te vervelen. En eerlijk gezegd is dat iets wat mij pas op begon te vallen bij herhaaldelijk luisteren. Een aantal nummers bevallen zeker, en vooral afsluiter "In The Darkness" laat, mede door het smakelijk gebruik van wat viool samples, alle elementen goed samen komen.

"Gloom" is voor nop te downloaden van de website van Zhark International, en de moeite waard voor iedereen die van ritmische noise en ander industrieel geweld houd.

- songsoverruins

Het zal lezers misschien niet ontgaan zijn dat het recenseren op dit blog sinds april-mei vorig jaar behoorlijk in het slop is geraakt. Het echte leven heeft ons beiden behoorlijk in de greep gehouden. Echter, met het afronden van mijn proefschrift heb ik weer meer tijd omhanden, dus ik hoop vanaf heden met enige regelmaat mijn licht te laten schijnen over nieuwe platen. Zoals altijd, voel vrij om ons te contacteren via het mailformulier in de linkerkolom.

- songsoverruins

En weer is er een nieuwe Crush Misc met mij als dj te vinden op www.gothic-crush.nl's podcast sectie. Hieronder de playlist. Enjoy!

Einstürzende Neubauten – The Garden
Black Tape For A Blue Girl – The Pleasure In The Pain
Medusa's Spell – Mercurial Behaviour Act VII
Feu Follet – Toi Et Le Son
Throbbing Gristle – Whorle Of Sound
Psychomachia – Nervous Breakdown
Bardosenetic Cube – Toy-z-z-z Track 4
Secret Druid Society – Phobia (Stones Are Moving)
Carta – Sidereal
Tremor – Viajante

En wederom staat er een nieuwe editie van Crush Misc online op www.gothic-crush.nl. Dit maal een special rondom het First Fallen Star label. Een label dat nog maar een ruim jaar actief is, maar al wel zes mooie releases op haar naam heeft. Van elke release komt dan ook een track voorbij. Denk hierbij aan de donkere kant van het ambient en experimentele genre.

Mystified – Eulogy For Thomas Park
Secret Druid Society – Phobia (Stones Are Moving)
Trent Reznor And Atticus Ross – Pieces Form The Whole
Noises Of Russia – Untitled (Experimental Structure track 7)
Infectator.com – Dark Mission
Kilowatts & Vanek – So Strange
Letum – Betrayed
Karsten Hamre – Keepers Of The Bones
Dense Vision Shrine – Chapter III – Through Fjords & Burning Skies
Aspectee – Dianthus
Innfallen – Darkness Descends